NATUURLIJKE HISTORIE 
*44 
het dier, in zijne dolle woede, tusfcben die twee boomert 
wilde doordringen, welke het als een riet deedt flinge- 
ren; maar het kon egterde Hammen niet breeken , hetgeen 
die Heeren gelegenheid gaf om het met hunne pis- 
toolen in den kop te treffen, wanneer zij hulp kreegen 
van flaavcn en het voorts meester wierden en afmaakten. 
De wilde dieren tasten dan ook niet gaerne den Rhino* 
ceros aart. De Tyger, een zeer wild dier, dat zelfs den 
Oliphant en den Leeuw durft aanvallen, zal den Rhino- 
ceros niet ligt aandoen ,• want, als hij deezen wil befprin- 
gen, rijt hij hem met zijnen hoorn den buik op. Men 
zegt dat de Rhinoceros daarentegens den Oliphant durft 
aanvallen; naardien dit dier hooger op zijne pooten is, 
kan hij het, als hij op hetzelve is toegeloopen, met zijnen 
hoorn in den buik fteeken , daar de huid dunst en gemak- 
lijkst te doorbooren is ; maar mist hem dat, dan Haat hem 
de Oliphant met zijnen fnuit en flagtanden ter neder en 
doodt hem. Deeze gevegten moeten ondertusfchen 
zeer zelden voorvallen ; want geene van beiden deeze 
foorten van dieren verfcheurende of vleescheetende 
dieren zijnde, kan het haar niet te doen zijn om elkande- 
ren opteëeten. Ook doet de Rhinoceros geene kleine die- 
ren aan, zoo min als hij de groote vreest, en leeft door* 
gaans in vrede met alle; ook kan men geenen natuurlijken 
afkeer of vijandfchap tusfcben den Rhinoceros en den Oii- 
phant bemerken. 
Oudstijds egter pleegen de Romeinen , die groot ver- 
maak fchepten in gevegten van dieren tegens elkanderes 
te zien, deeze groote dieren te zaamen te laaten vegten, 
au 
