der ZOOGENDE dieren. 
vleesch zeer lekker : Zijn vel geeft het best en dikst leder 
dat ’er in de waereld is. Van den hoorn draait men fnuis- 
terijen en bekertjens, waarmede men in Indie veel opheeft 
en die men zelfs met zilver en goud beflaat; men denkt, 
namelijk, dat een bekertjen, uit den hoorn van den Rhi- 
noceros gedraaid, zeer dienftig is om te ontdekken of ’er 
in den drank, dien men in hetzelve doet, vergift zij dan 
niet ; want dat het , zoo die drank vergiftigd is , van een 
Zou fplijten, als men denzelven daarin giet; men zegt ook 
dat de wijn in die bekertjens fchuimt en opbruischt. Dit 
alles is onwaarheid, fchoon het bij achtingswaerdigefchrij- 
veren aangetekend iiaat : ik zelf heb zoodanig een beker, 
ik heb dien met wijn gevuld en geene opbruisfching ge- 
zien; ik heb den wijn vervolgens vergiftigd en het bekert 
jen is niet gefpleten. Menfchrijft ook aan de nagelen, tan- 
den, het vleesch, het vel, het bloed, aan den afgang en 
aan de pis geneeskundige kragten tegens het vergift toe, 
die egter wel meest alleen in de inbeelding van de Iudiaa- 
»en beftaan zullen. 
Zedert de tijden van de oude Romeinen, heeft men 
ver fcheiden reizen den eenhoornigen Rhinoceros in Europa 
gebragt ; ik heb reeds gefprooken van den Rhinoceros, die, 
in het jaar 15x3 naar den Paus gezonden zijnde, op reis 
verdronk; in het jaar 1685 was ’er een te Londen en in 
i aaren 1739 en 1741 zijn ’er ook twee te Londen aan- 
gebragt geweest. Die van 1739 was van Bengale gezon- 
den; hij was nog jong, zijnde eerst twee jaaren oud; da 
onkosten van zijne reis en van zijn onderhoud op dezelve 
beliepen omtrent elf duizend guldens; men voedde hem 
piet rijst, (uiker en hooi; bij at eiken dag zeven ponden 
