I52 NATUURLIJ KE HISTORIE 
eerst de bladeren en kleine takjens opgegeeten hebben', 
de bast met hunne hoornen van onderen naar boven aan 
reepen; deeze reepen kaauwen en knaagen zij met hunne 
fterke kaakcbeenen aan Hukken en vermaalen diemet hunne 
tanden; doch het gebeurt egter fomtijds dat zij, als zij 
fterke boomen dus opfcheuren willen , hunnen hoorn af- 
breeken , die dan in den boom blijft zitten. Deeze Rhino- 
ceros is zoo min een herkaauwend dier als de voorige. 
De tweehoornige Rhinoceros heeft door de plaatfing 
van zijne oogen geen fcherp gezigt,maar zijn reuk is zeer 
fijn , naardien hij de menfehen op verfcheiden fehredenaf- 
Hands ruikt, als de wind van hun af naar hem toewaait. 
Ook heeft hij een zeer fcherp gehoor; Hij is , fchoon 
geen verfcbeurend dier zijnde, in de wildernis voor de 
reizigers gevaarlijk, naardien hij fomtijds op dezelve toe- 
loopt om hen te verpletteren of te vertreeden , fchoon hij, 
even als de voorige, nog wel te ontwijken is. Het is 
gebeurt dat zoodanig een Rhinoceros een geheelen wagen 
op den neus en de hoornen genoomen en een geheel eind 
wegs voortgedraagen heeft. In het loopen draait hij zijnen 
kop heen en weer en fchijnt vermaak te fcheppen in den 
grond met zijne hoornen omteploegen ; fomtijds graaft hij 
daarin al loopende diepe vooren , waaruit men kan opmaa- 
ken hoe groot eene kragt hij met die hoornen doen kan. 
Het wijfjen brengt maar een jong te gelijk voort, en 
is niet grooter dan het mannetjen. Hij leeft ook alleen en 
niet met troepen ; ten hoogden ziet men er drie bij mal- 
kanderen. 
De tweehoornige Rhinoceros wordt in Afrika gevon- 
den 
