DER. ZOOGENDE diere». lót 
jen vast is , op eenen gladden fteen zetten en dan aan het 
koordjen trekkende, het ftukjen leder in het midden op- 
ligten , waardoor ’er onder het leder eene ruimte koomt, 
die lugtledig is, op welke wijze zij zwaare fteenen van 
den grond kunnen optigten. De Tromp is dan niet al- 
leen de neus van den Oliphant, maar ook zijn arm en 
zijne hand, het werktuig dat hem dient om het eeten in 
2ijnen mond te brengen, het drinken ’er in te gieten, 
om zig te verdedigen en bij voorkoomende gevallen kragt 
te oefenen; hij is dan ook het voornaamfte lid van dit 
groot dier , dat de zwaarte en logheid van zijn lighaam 
en de kortheid van zijnen hals rijklijk vergoedt, en als 
hij zijnen Tromp kwijt ware, zou hij van honger moeten 
fterven. 
De Oliphant is zeer fijn van reuk en heeft dat zintuig 
misfchien volmaakter dan enig ander dier door de groote 
uitgeftrektheid van zijnen neus; hij kan dan den mensch 
ook van zeer verre ruiken en hem , als de hond , op het 
Yoetfpoor volgen. 
De Oliphant heeft geene fnijdtanden , noch in het bo- 
venst, noch in het onderst kaakbeen; bij heeft ook gee- 
ne hondstanden , maar alleen in elk kaakbeen twee kiezen 
aan elke zijde. In het bovenst kaakbeen ftaan ter plaatfe 
daar bij andere viervoetige dieren de fnijdtanden zijn, 
twee groote flagtanden , die naar boven gekromd zijn en 
vrij lang uit den bek van het dier uitfteeken ; deeze flag- 
tanden zijn aan het dikst eind hol tot op de helft van hun- 
ne lengte; het overige is vast en digt van zelfftandigheid 
cn levert het zoo fraai ijvoor op ; zij dienen het dier om 
zig 
