der ZOOGENDE dieren. I Cj 
ligtende kromt hij zijnen fnuit en brengt het eind diep 
in den bek, waarin hij het water uit zijnen tromp met 
kragt infpuit, zoo dat men het hooren kan. Men zou 
dan immers ook denken dat het jong de moeder met den 
tromp de melk afzoog; doch de waarneeming van dceze 
dieren in Indie hebben het tegendeel geleerd; het jong 
Oliphantjen fpeelt wel met zijn trompjen met de tepels 
van de moeder; maar, als het zuigt, gebruikt het daar- 
toe zijnen tromp niet ; het gaat onder de moeder leg- 
gen, ligt zijnen tromp op en ftrekt dien langs den buik 
van de moeder uit, terwijl het de tepels met den bek 
vat en dus het voedzel inhaalt dat door de Natuur voor 
het jenge dier beftemd is. Men heeft, wanneer men 
eenen grooten troep Oliphanten bij elkanderen zag, dee- 
ze zonderlinge omftandigheid opgemerkt, dat de jongen' 
zig, in het zuigen, niet bij hunne eigen moeder hielden, maar 
dat zij ook aan andere wijfjens, die melk hadden, zoogen. 
Het is eene waarneeming in de Natuurlijke Hillorie 
der dieren dat, hoe korter het leven van een dier is, 
hoe meer jongen het ter waereld brengt, hoe langer, 
hoe minder jongen. De Oliphant brengt maar een jong 
tegelijk ter waereld en dat flegts alle twee of drie jaaren; 
maar daarentegens leeft dit dier ook eenen langen tijd. 
Men verzeekert dat hij zijn leven tot twee honderd jaa- 
ren rekt en tot zijn honderd en twincigst jaar jongen 
voortbrengt, waarom het geflagt van deeze dieren, on- 
danks hunne langzaame voortplanting, in Hand blijft, 
waartoe ook medewerkt dat zij niet ligt door andere 
dieren kunnen omgebragt worden. 
M 2 
De 
