DER ZOOGENDE DIEREN. 179 
aan de takken te blijven hangen. Een van deeze mannen 
zit voor op den rug van het paerd, houdt in de eene hand 
den toom en in de andere een ftokjen of kar was; deeze 
beftiert het paerd: zijn makker zit agter hem, voorzien 
van eenen blooten breeden fabel. 
Zoo haast zij den Oliphant gewaar worden , rijden 
zij zoo digtals mogelijk is voor hem henen, en zoo hij aan 
het loopen gaat, rondom hem, hem toeroepende: Ik ben 
die; zoo en zoo heet ik en zoo heet mijn paerd; daar en 
daar heb ik. uwen vader en uwen grootvader gedood en na 
hoorn ik u ook dooden , want gij zijt maar een ezel in verge- 
lijking van hun. Dit gek fcbelden meent dat dwaaze volk 
dat de Oliphant verftaat : deeze , gefioord door het ge- 
rugt dat voor hem gemaakt wordt , zoekt hen met zijn 
fnuit te grijpen , en loopt het paerd overal na, al kee- 
rende en draaiende, daar hij, zoo hij regt voorwaards 
uit liep, door de jagers niet onderhaald zoude kunnen 
worden. Als de ruiter nu zijne kans fchoon ziet, rijdt 
hij hem agter op; wanneer hij digt agter den Oliphant 
gekoomcn is, fpringt de man met zijn fabel van het paerd, 
en terwijl de ruiter de aandacht van den Oliphant met 
zijn paerd bezig houdt, hakt die man hem van agteren 
met zijn fabel, even boven de hiel, in zijn been, en 
fnijdt dus eene pees af; daar Haat dan de Oliphant ge- 
lamd en kan geen voet verzetten; de ruiter keert fchielijk 
weder naar zijnen makker , die weder agter op het paerd 
fpringt en zij fpoedden zig naar de andere , zoo zij meer 
dan eenen opgedaan hebben, om die op dezelfde wijze 
te lammen, waarna zij die arme dieren, die zig nu niet 
meer 
