iSo NATUURLIJKE HISTORIE 
meer verwccren kunnen , met lansfen en werpfchigten 
zoo lang doorfleeken en kwecfen tot zij door verlies van 
bloed nederftorten en fterven; zij fnijden het vleesch in 
lange reepen en laaten het dus in de zon droogen om het 
tot gebruik te bewaaren. 
Doch het is niet altijd om het vleesch te eeten of om 
zijne tanden te hebben, dat men den Oliphant jaagt. 
Jn verfcheiden landen van Oost-Indie vangt men dezelve 
levendig om hen te temmen en dan tot verfcheiden nut- 
tige einden, als tot rijden, tot draagen, tot trekken, 
tot het dienen in den oorlog te gebruiken en ook wel 
tot pragt en flatie te houden. Deeze jagt gefchiedt op 
verfchillende wijzen. De eenvoudiglD wijze is dat men 
hen in kuilen laat Horten , gelijk hier voor gezegd is , 
maar waarin dan geene paaien Haan , waarop zij zig zouden 
kunnen kwetzen. Als een Oliphant in zulk eenen kuil gevan- 
gen is, laat men hem dagelijks door flaaven eeten bren- 
gen, aan welke hij zig dan gewent en dus wordt hij 
langzamerhand tam gemaakt. Op het eiland Ceylon gaat 
men ook wel op de volgende wijze te werk om eenen 
enkelen Oliphant levendig te vangen. Zij, die hun 
werk daarvan maaken , houden daartoe tamme wijfjens 
Olipbanten. Van deeze neemen zij twee mede in de bos- 
fchen en, als zij eenen wilden mannetjens Oliphant zien, 
dien zij gaerne vangen willen, laaten zij hunne wijfjens 
los; deeze, die daarop afgerigt zijn, naderen hem ter 
wederzijde en, hem in het midden gezet hebbende, drin- 
gen zij hem tusfehen haar beiden in, zoo dat hij onmo- 
gelijk ontvlugten kan. Maar op dat eiland wordt van 
tijd 
