DEH ZOOGENDE DIEREN. 191 
hem te last dat hij denOiiphant verkogt en het geld ver- 
borgen hadt; hij wierdt dan veroordeeld om aan de open- 
baare wegen te werken en zijne vrouw en kinderen wer- 
den voor flaaven verkogt. Twaalf jaaren na dat voorval 
kreeg dezelfde man bevel om zig landwaard in te be- 
geeven en aan eene groote jagt op de Oliphanten te 
helpen : Wij hebben gezien hoe die jagten gehouden wor- 
den: Die man meende onder de Oliphanten, welke bin- 
nen den kring befloten waren, ook dien gewaar te wor- 
den , welke hem, twaalf jaaren te voren , ontloopen was ; 
hij beilooc naar hem toe te gaan; men wilde hem zulks ont' 
raaden , uit hoofde van het gevaar dat ’er in hak : maar 
hij bleef bij zijn ftuk, en voerde het ook uit. Zoo dra hij 
het dier naderde, herkende het hem ten eerften, groette 
hem driemaalen met zijnen fnuit in de lugt te beweegen, 
knielde neder en ontvong hem op zijnen rug. DeezeOli- 
phant hielp vervolgens de jagers de andere Oliphanten 
vangen en bragt nog drie jonge mede, welke hij in dien 
tusfchentijd gekregen hadt. De rijder kreeg zijne bedie- 
ning weder, zijne vrouw en kinderen wierden uit de fla- 
vernij verlost en men fchonk hem nog, voor al hetgeen hij 
om dievalfche befchuldiging hadt uitgeftaan en voor zijne 
onverschrokkenheid, eene jaarlijkfe inkomfte. 
Somtijds vervalt de Oiiphant in eene dolligheid , die 
hem als wild en zeer gevaarlijk maakt, en dan is men ge- 
noodzaakt hem te dootlen , hetgeen de rijder gemaklijk 
doen kan door hem eenen grooten nagel in eene teere 
plaats van het agterhoofd te flaan; fomtijds egter ketent 
men hem met zwaare ketenen , in hoop dat hij weder 
tot 
