DER ZOOGENDE DIEREN. 201 
hun tijtels als groote heeren en befchenkt hen met deeer- 
fte waerdigheden van het Rijk ; niemand zou het cok 
in zijne gedagten durven neemen ’s Konings witte OU- 
phanten met oneerbiedigheid te behandelen , of hij zou 
met eene zwaare ftraf, en zelfs met verlies van zijn leven, 
geftraft worden. Ook zijn deeze Koningen ’er trotsch 
op als zij den tijtel kunnen voeren van Bezitter van den 
witten Oliphant. De Koning van Siam hadt eens twee 
zulke witte Oliphantenj de Koning van Pegu, een Rijk 
dat aan Siam grenst , zondt hem gezanten , om hem te 
verzoeken dat hij hem een van deeze heilige dieren wilde 
verkoopen en hem zoo veel geld te bieden als hij maar 
hebben wilde. De Koning van Siam wilde zijnen witten 
Oliphant niet verkoopen, waarop de Konin ^van Pegu 
met zijn leger kwam en niet alleen de twee witte Oli- 
phanten met geweld weghaalde, maar ook het geheel 
land noodzaakte hem fchatting optebrengen. Zou men, 
als men dit leest, niet met recht mogen vraagen : wie 
hebben meer verftand en reden , de Oliphanten of deeze 
menfeben? 
Het is fchandelijk dat de mensch zig zoo vernedert, dat 
hijzig den flaaf van een dier maakt, dat, hoe uitmuntend 
in vermogens boven alle andere, egter door den Schepper 
nog oneindig verre beneden hem geplaatst is : het is ge- 
noeg dat hij zig die vermogens te nutte maakt en het , 
met dankbaarheid voor zijne dienften, wel behandelt en 
een behoorlijk onderhoud geeft. Hoewel het dat verdient 
en hoe nuttig het den mensch bij zijn leven zijn kan , heb 
ik ©et genoeg voorbeelden aangetoond. Gedood zijnde 
O 3 ver* 
