DER ZOOGENDE DIEREN. 209 
den winter en brengt dan flegts een jong ter waereid het- 
zij op het land , hetzij op het ijs ; ook begeeven zij 
zig daar out hunne jongen te laaten zuigen, waartoe 
het wijfjen vier tepels op den buik heeft; als zij weer 
te water gaan , duikelen zij in zee met den kop naar 
beneden. Deeze dieren zijn zeer moedig en als zij aan- 
getast worden en gewond zijn, worden zij woedenden 
2ullen, zoo lang zij nog leevend zijn, elkanderen hard- 
nekkig verdedigen ; zien zij dat fommige V3n hunne mak- 
kers gevangen zijn, dan zullen zij alle moeite doen ora 
die te verlosten ; zij vallen de floepen , met welke men 
hen te keer gaat, dan om het ijverigst aan, bijten ’er in, 
ftooten’er gaten in met hunne flagtanden, zoeken ’er in 
te klimmen en fchreeuwen verfchriklijk , terwijl zij de 
floepen, als men, om hun groot getal, de vlagt neemen 
moet, 'zoo lang zij kunnen, al zwemmende vervolgen. 
Ook vreezen zij hunne vijanden onder de dieren niet; zij 
kunnen den woesten Zee beer zelven, dien ik hierna bej 
fchrijven zal, overwinnen. 
De Walrusfen bewoonen alleen de zee en zwemmen, 
nooit de rivieren in ; men vindt hen meest op onbe- 
woonde en weinig bezogte kusten, tusfehen en op het 
ijs en op zandplaaten , daar zelden fchepen koomen ; zij 
verwijderen zig nooit verre van het water, om, op het 
eerfte gevaar, zig altoos bij tijds in zee te kunnen Hor- 
ten, zoo dat het zeer moeijelijk is hen op het land te be- 
trappen, naardien zij altoos wel op hunne hoede zijn. 
Men vindt die dieren alleen in de koude ftreeken der wae- 
reid, daar altoos ijs is, en dus in de Noordlijke Zeeën, 
bij 
