210 NATUURLIJKE HISTORIE 
hij Groenland, Kamfchatka, Ysland , Spitsbergen en an- 
dere Noordfche Kusten; zij trekken nooit naar warmer 
lugtftreeken. Egter zegt men dat men over enige jaaren 
eens eenen jongen Walrus in de Zuider*zee gevangen 
heeft; deeze kan wel toevallig verdwaald of verjaagd zijn 
geweest , gelijk met de Walvisfchen ook wel eens ge- 
beurt; althans het is zeeker dat die dieren aan onze kus- 
ten niet gewoonlijk gevonden worden. 
Wanneer men deWalrusfen op het flrand of op het 
ijs betrappen kan, dan fieekt men hen met lansfen dood; 
kan men eenen jn het water agterliaalen, werpt men hem 
eenen Herken en daartoe gemaakten harpoen in het lijf ; 
fomtijds glijdt die harpoen op hun glad vel af; maar als 
dezelve gevat heeft , trekt men het dier met een touw , 
dat aan de harpoen vast is, naar de floepen doorfteekt 
het met lansfen. Men kan hen bezwaarlik al roeijénde 
agterliaalen, en zal fomtyds wel drie maaien fleeken eer 
uien met de lans zyne huid doorboort; om dit te kunnen 
doen is het best ben te raaken op eene plaats daar de huid 
flerk gefpannen Haat ; hiertoe gebruikt men deeze konst- 
greep : Men mikt met de lans op de oogen van het dier, 
dat, dit ziende, zijnen kop ter zijde keert en dus het vel 
van zijne borst fpantjdan fieekt fnen de lans daar terplaat- 
fe in; maar men trekt haar ook terflond wederom uit om 
te beletten dat hij haar niet in zijnen bek neeme en den 
geenen , die hem aanvalt, kwetfe, hetzij met zijne flag- 
tandcn, hetzij met de lans zelve, gelijk men zegt dat 
fomtijds gebeurd is. Voorheen toen die dieren nog zoo 
fchuuw niet gemaakt wat en door de geduurige jagt, die 
men 
