21 6 natuurlijke historie 
zwemmen zij die na ; een ooggetuige heeft hiervan een 
merkwaerdig voorbeeld gezien. Men hadt een wijfjen met 
eene harpoen gedood en fleepte het naar den wal ; het 
mannetjen volgde het en wilde het niet verlaaten , al- 
fchoon men het met flagen verjaagen wilde; het verliet 
het zelfs niet na deszelfs dood; want, toen de matroo* 
zen des anderen daags het wijfjen wilden gaan afhak- 
ken , vonden zij het mannetjen aan het ftrand bij haar. 
Deeze dieren leeven enkel van gewasfen , die in en 
aan de oevers der zee groeijen ; zij plukken die met 
hunne lippen; zij fteeken hunnen kop uit het water, 
om die te vatten, en duiken met dezelve weder on- 
der, om die opteëeten; maar hun rug fteekt dan boven 
het water uit; zij leggen zig op hunnen rug in het wa- 
ter te flaapen, terwijl de meeuwen en ander gevogelte 
het ongediert, dat op hunne huid zig onthoudt, koomen 
oppikken, 
Men kan deeze Zee-koe gemaklijk met de harpoen doo- 
den , omdat zij bijna nooit geheel onder water is ; maar 
men krijgt de oude gemaklijker dan de jonge, omdat dee- 
ze fneller zwemmen kunnen; de harpoen, die met eene 
ijzeren punt gewapend is, is aan een lang touw vast, dat 
door vijf en twintig of dertig mannen , die op het ftrand 
ftaan, wordt vastgehouden; men gaat, vier of vijf man- 
nen fterk, in eene floep zitten ; een, die voor op de 
plegt zit, werpt de harpoen, en als deeze in het dier 
vast zit, trekken degeene , die op ftrand ftaan, het dier 
naar zig toe eu op bet drooge. 
Het vet , dat deeze dieren uitleveren , en dat in groote 
hoe- 
