DER, ZOOGENDE DIEREN. 217 
hoeveelheid aan hun lijf zit, wordt, als het aan de zon 
blootgefteld wordt, zoo geel als boter; men zegt dat het 
van eene goede reuk is en wel finaakt , en dat het zeer 
lang, zelfs in den zomer, kan bewaard worden en goed 
blijven; men gebruikt het als boter; dat van den ftaert 
is, zegt men, vooral zeer lekker ; het is ook zeer goed 
om te branden ; het vleesch fmaakt als osfen-vleesch ; maar 
is wat taaier en moet dus langer kooken, vooral dat van 
de oude. 
Het vel levert een zoo dik en hard leder uit, dat men’C 
bijna niet met eene bijl kan kwetfen; daar zijn Noordfebc 
Volkeren, als deTfchutchis, die zig van hetzelve bedie- 
nen , om hunne fchuitjens mede te overtrekken. 
DE GROOTE ZEE-KOE VAN DE ANTILLES. 
Schoon deeze de groote genoemd wordt, is zij egterbijns 
de Jielft kleiner dan de voorige foort; zij verfchüt van 
haar daarin, dat zij enig hair heeft, dat lei kleurig is, ge- 
lijk ook de huid; dat zij vijf duidiijke zeer korte nagelen 
aan de twee voeten heeft; dat zij niet alleen eene beenach- 
tige eeltachtigheid voor in elk kaakbeen heeft, maar ook 
twee en dertig kiezen. Deeze twee foorten gelijken voor 
het overige naar elkanderen en haare aart en huishouding 
zijn na genoeg dezelfde; zij leeven van hetzelfde voed- 
zel, dat is, van zeeplanten; maar deeze bevindt zig al- 
leen in de zeeën bij de West-Indifcbe eilanden, de Antil- 
les genaamd, en dus in warme lugtilreeken. Haar vleesch 
en vet is goed om te eeten. 
P3 
DE 
