224 NATUURLIJKE historie 
dezelve alhier, op het gezag der reizigers, welke hen 
waargenomen hebben, befchrij ven. Men zegt dan dat 
zij hun gezin fterk beminnen, dat, als een vreemde een 
van hetzelve wegiooft,zij hunne droefheid daarover te 
kennen gecven door tranen te ftorten;als een van hun 
gezin door hen gebeten is en dan weder onderdaaniglijk 
bij hen koomt als om genade te verzoeken , fchreijen 
zij ook; om het minfte misnoegen bijten zij hunne wijf- 
jens of jongen , maar als deeze hun de voeten koomen 
lekken en hen ftreelen , zijn zij weder ras verzoend ; 
het is dus als of het mannetjen een goede, maar geftren- 
ge, vader is, die ontzien wil wezen en zijn gezag wil 
handhaven. De wijfjens,die bevreesder zijn dan de man- 
netjens , hebben zoo veele liefde voor haarejongen.dat 
zij die in het alleruiterfte gevaar niet zullen verlaaten, 
dan na alles aangewend te hebben wat mogelijk is, om 
hen te bewaaren, en fomtijds zullen zij, feboon zij ge- 
wond zijn, haare jongen in haaren bek wegdraagen. 
De jonge mannetjeus blijven bij het gezin tot dat zij in 
fiaat zijn zelve het hoofd van een ander te worden; zoo 
dra zij oud en fterk genoeg daartoe zijn, plaatfen zij zig 
aan het hoofd van enige wijfjens, die hen volgen en 
maaken welhaast een nieuw gezin uit; zoo lang zi j ft erk 
en in de kragtvan hun leven zijn, blijven zij dus voort, 
lee ven, doch als de ouderdom koomt en hunne kragten 
hen begeeven , verlaaten zij hunne wijfjens en gaan in 
eenzaamheid woonen; dan worden zij woefter; die oude 
mannegens vreezen den mensch nieten vlugten niet voor 
hem; als men hen nadert, knorren zij cn haten hunne 
tan* 
