'2^0 NATUURLIJKE historie 
gen naar het gevegt kijken , en koomt ’er dan een óf 
ander hoofd van een ander gezin mede, en trekt hij par- 
tij voor of tegens eenen der twee ftrijdende, dan wordt 
hij hierin door ver fcheiden andere gevolgd en ’er wordt 
een zwaare flag geleverd, die niet eindigt dan met eene 
groote bloed florting en dikwijls met den dood van ver- 
fcheiden deezer mannetjens , welker wijfjens door de 
overwinnaaren geëigend worden. Men heeft opgémerkt 
dat de mannetjens , die al te oud zijn , zig buiten die 
gevegten houden j zij gevoelen zeekerlijk dat zij te zwak 
zijn om deel daaraan te neemen; zij blijven ftil op hun- 
nen fteen zitten en zien het aan, maar laaten egter niet 
toe dat andere hen naderen. Wij hebben gezien hoe de 
liefde tot haare jongen de wijfjens Zee • beeren het ge- 
waar doet trotfeeren; maar bij de wijfjens van de Zee- 
leeuwen is die liefde zoo groot niet, of liever, de vrees 
voor gevaar is bij haar grooter dan de liefde tot haar 
kroost ; want als ’er zwaar gevogten wordt, vergeeten zij 
haare jongen en tragten zig te bergen; daar zijn ’er egter 
enige, die haare jongen in den bek wegdraagen ; een reizi- 
ger verhaalt dat hij zelfs de jongen, in tegenwoordigheid 
van den vader en de moeder , heeft weggenoomen , zonder 
dat die ongevoelige dieren moeite deeden om hunne kinde- 
ren te redden of te verdedigen. Schoon de mannetjens 
onder elkanderen vegten, mishandelen zij egter zelden 
hunne wijfjens , of hunne jongen , die zij ftreelen en 
liefkoozen. 
De wijfjens gaan op onbewoonde eilanden jongen wer- 
pen. 
