BEK ZOOGENDE DIEREN. ügl 
pen, en krijgen waarfchijnlijkst, na tien maanden , een en 
fotntijds twee jongen te gelijk. 
Deeze dieren leeven van visch en van fchulpdieren, 
die zij in menigte verfijnden. Men vindt hen zoo wel 
in de Noordlijke Zeeën als in de Zuidlijke, gelijk de 
Zee -leeuwen, dus zij zig naar alle lugtftreeken kun- 
nen fchikke i ; hunne dikke vagt en hun vet befchut hen 
zeer goed voor de koude ; maar men zou zeggen dat 
cleeze hun in de warme ftreeken hinderlijk moeiten zijn ; 
misfchien dat zij zig aldaar meer in de diepte, daar hst 
koeler is, onthouden. 
Wanneer men de Zee -leeuwen doodcn wil, zoekt men 
hen te naderen en Haat hen dan dood met ftokken , of 
fchiet hen met den fnaphaan. In hoe groote hoeveelheid 
deeze dieren fotntijds bij clkanderen zitten, kan men daar- 
uit opmaaken, dateen reiziger verhaalt dat hij met veertig 
mannen, eik met eene knods en een’ ilok gewapend , op hen 
afging, dat zij eenen troep omfingelden en in een halfuur 
tijds vier honderd van die dieren doodden. Deeze is de 
beste wijze van hen aantevallen, want als men dit in de 
zee onderneemt, werpen zij, als zij gewond worden, dik- 
wijls de floepen om verre; de inwooners van Kamfchatka 
begeeven zig egter menigmaal in dit gevaar, om den roem 
te hebben van eenen Zee -leeuw te hebben gedood. Zij 
zwerven dan in hunne fchuitjens verfcheiden dagen lang 
in zee, om die dieren optezoeken; vinden zij een der- 
zelve, dan naderen zij het in ftiite en fchieten het möt 
vergiftigde pijlen; het dier gewond zijnde, dringt het 
zee-water in de wond en doet het groote pijn, waarom 
Q 2 het 
