DEK ZO O GEN DE DIEREN. SgS 
te hebben ; haar meeiler zelf kon haar dan niet naderen 
dan als zij enige uuren daarna bedaard was ; zij vattede 
hem op zekeren dag bij den arm en men hadt veel moeite 
om haar te doen los laaten, met haar den bek open te 
breeken. Op eenen anderen tijd viel zij op eenen groo- 
ten hond aan en verbrijzelde hem den kop tusfehen baare 
tanden; zoo lang deeze aanvallen duurden, was zij ver- 
woed tegens alles wat zij aantrof. 
Dit dier wierdt verfcheideu maaien ’s daags als ver- 
doofd en viel in flaap ; men kon het van zeer verre 
hooren fnorken en het was niet dan met moeite wakker 
te maaken; ditdeedt men met het visch onderden neus 
te houden ; want dit was zijn voedzel ; men gaf het 
voornamelijk karpers en paaling; het at de paaling liefst; 
men gaf die , na dezelve eerst in zout gewenteld te 
hebben; het at van deezen visch dertig ponden in vier' 
en twintig uuren; het floeg de paalingen zeer gulzig in,, 
en in het eerst ook de karpers ; maar na dat het dus twee 
of drie geheele hadt doorgezwoigen , haalde het uit de 
andere eerst de gal en ingewanden uit, waarna het die 
inflokte. 
Dit dier kon wel eene maand leeven zonder in het 
water te zijn , zoo men flegts zorg droeg het alle avonden 
met fchoon water te wasfehen en het helder zout water 
te drinken gaf, want zoo dra het zoet en vooral troeaeL 
water dronk, hadt het ’er altijd ongemak van. 
Q4 
DE 
