DER Z O OGENDE DIEREN. 2 gj 
de tong en aan de voetzoolen ,daar zij alleen fterk door- 
waasfemen. 
De Hond heeft alle zintuigen zeer goed , maar munt 
boven alle dieren uit in volmaaktheid van het zintuig van 
den reuk ; deeze is bij dat dier van eene voor ons onbe- 
grijplijke fijnheid en is het van eenen onbefchrïjflijken 
dienst; hij wordt het fpoor van de wilde dieren nog lan- 
gen tijd, na dat zij over den grond geloopen zijn, gewaar, 
zoo dat hij het naauwkeurïg op den reuk kan volgen en 
het wild dus opfpooren ; j a zelfs het fpoor van zijnen mee- 
f t er zal een Hond ruiken , fchoon deeze niet met bloote 
voeten over den grond gaat; hij ruikt van verre, of ’er 
wild in de boscbjens , of op het land ligge, waartoe hij 
zeer wel den wind weet te vangen , dat is met den neus in 
den wind opgaan, omdat de wind alsdan de ruikende deelt- 
jens van verder af tot zijnen neus brengt. Een handfchoen, 
eene neusdoek, die zijn meefler aangeraakt heeft, zal hij 
aan den reuk herkennen ; doch alle foorten van honden 
hebben dat zintuig niet even fcherp; die, welke zeer fpitfe 
fmoelen hebben , hebben zulk eenen goeden reuk niet als 
die met korte ftonipe fmoelen. 
Doch dit in het wild zoo woest en boos dier wordt 
het tamst , het goedaartigst als het door den mensch 
opgevoed wordt ; het leert zijnen naam kennen ; het 
leert in korten tijd de ftem van zijnen ineefter geboor- 
zaamen , op zijn bevel alles te haaien , brengen , opzoc en , 
zelfs uit het water en van onder het water di n v' v. *- 
dertebrengen ; de konstjens , die het leeitn san , z a 
oneindig in getal ; mea heeft ’er zelfs geheelc fchouw- 
