204 natuurlijke historie 
ot drie maaien gebeurd was, koos bij de partij, die ieder 
tedenlijk mensch in zijne plaats ook zou gekozen hebben ; 
bijnam, namelijk, den rotting op en droeg die bij de jas, 
alswanncer hij die beiden te gelijk befchermen kon. Zou 
men nu niet moeten zeggen dat de Hond dus moet gerede*' 
neerd hebben? Zij zullen mij een van beiden ontncemen; 
ik kan beiden niet te gelijk befchermen, want zij leggen te 
verre van elkan deren ; dus moetik die op eene zelfde plaats 
brengen, alswanncer het mij gemaklijker zal vallen beiden 
te gelijk te verdedigen. Ik zeg niet dat de Hond deeze 
woorden of deeze fluitrcden gedagt heeft, maar de uit- 
komst of het befluit daarvan heeft hij zoo goed begrepen 
sis hij begrijpt, ik heb honger en moet naar huis gaan, 
daar zal ik eeten krijgen. Nog een ander voorbeeld 
Op eenen tijd liet ik mijnen Hond, zijnde een zwarte 
Krulhond, eenen bal baaien; ik wierp eindelijk den bal 
in een v enfler van eene bovenkamer van mijn buis; de 
hond, dit ziende, klom eerst op eentrapjen; doch mer- 
kende dat dit te gek was en dat hij zoo niet in bet 
venfter van de tweede verdieping kon koomen , beda-^t 
hij zig een weinig en liep toen regt toe de deur in , de 
trappen op, naarde voorkamer, om den bal te baaien; 
ik heb mij altoos verwonderd, hoe de hond heeft kun- 
nen begrijpen dat dat venfter in die kamer uitkwam en 
dat hij dus daar naar toemoeft loopen. om den bal te zoeken. 
De Honden zijn geene liefhebbers van demuzijk; zij 
doet hun gehoor-zintuig onaangenaam aan; de meefte be- 
ginnen te janken als zij muzijk hooren fpeelen,of tooneti 
op eene andere wijze, dat zulks hen verveelt. Ik heb 
eenen gekend, die, als hij op de kamer konde koomen 
