i$4 natuurlijke historie 
«lus helpen; doch veelal wagt-hij het met geduld af op 
plaaffen daar het gewoonlijk voorbij koomt; wordt hij 
fterk door den honger gedrongen , dan tast hij de tamme 
dieren aan, die doormenfehen bewaard worden; dan rooft 
hij jonge Honden , lammetjens en geitjens uit de kudden, 
ja fomtijds volwasfen fehaapen ; hij is zoo fterk in den 
kop en hals, dat hij een fchaap in den bek kan neemen, 
het op zijnen rug werpen en ’er dus mede henen loopen, 
zoo dat hij nog fneller voortfpoedtdan de herder, die hem 
piet agterhaalen kan, zoo de honden hem niet in zijnen 
joop ftuiten ; des daags onthoudt hij zig in zijn hol , 
dat het een of ander dik bosch , of het een of ander 
gat of fpelonk in eenen berg of rots is, en des nagts 
dwaalt hij rondom de boeren wooningen en omde febaaps- 
kooien, om re zien of ’er wat te rooven is; fomtijds zal 
hij de aarde van onder de deuren derftallen wegkrabben, 
I •» * 7 
tot hij ’er onder door kan kruipen en alsdan is de üagting, 
dié hij in zoodanig ccnen fchaapen-ftai aanrigt, groot; want 
niet te vreden met tot zijne behoefte enige fchaapen te 
neemen, bijt hij de andere ook dood, en laat die liggen. 
Wordt de hongersnood bij hem groot , dan valt hij kin- 
deren en volwasfene menfehen aan; hij eet zelfs gaerne 
ipenfehen-vleesch en zou misfebien geen ander dan dat 
feten, als de vrees hem niet weêrhieldt van menfehen 
aametasten; feboon hij liefst van levendige dieren eet, 
zal hij egter de verrotfte krengen opgraaven, om die te 
verfijnden ; het is fomtijds gebeurd dat men Wolven ge- 
zien beeft, die de legers volgden, en als ’er flag geleverd 
¥3?? <'S lijken der verfiagene, die niet diep begraaven la- 
gen 
