DER 1 . 0 OGEN DE DIEREN. a>?5 
gen, opgroeven en met de grootile gulzigheid opvraten ; 
deeze Wolven , die zig dus met menfchen-vleesch verza- 
digd hadden, hadden zoo veel fmaak in hetzelve gekregen, 
dat zij niet meer dieren, maar menfchen, niet meer de 
fcbaapen, maar den herder aanvielen , kinderen van de 
wooningen kwamen weghaaien en zig des nagt$ op de 
kerkhoven lieten vinden. Die booze Wolven noemde men 
Weer-wolven , frat is Wolven, tegen welke men zig weeren 
moest. In Noorwegen ismen des winters zoo bedtigt voor 
de uitgehongerde Wolven, dat de menfchen op de boe- 
ren dorpen, zelfs ais zij naarde kerk 'gaan , een geiaaden 
fnaphaan medentemen. 
De Wolf is woest en zeer flerk , maar zijn moed is niet 
zoo grpot als zijne kragten ; hij is zelfs vreesachtig van 
aart, en als hij vege, is het meer uit noodzaaklijkheid dan 
uit moedigheid. Als hij uit het bosch zal koomen , gaat 
hij eerst op den rand van hetzelve flaan en ruikt links 
en regts of ’er ook onraad zij ; hij tast de dieren van 
agteren aan; als de leoeijen of de bokken eenen Wolf 
zien aankoomen, gaan zij met de ruggen naar elkande- 
ren ftaan en houden hunne hoornen tegens hem ter 
verdediging klaar ; dit is genoeg om hem te weêrhou- 
den van hen aantevallen ; men heeft gezien dat eene en- 
kele koe, ja zelfs dat een enkele hok hem deedt terug 
deinzen. Hij vreest, gelijk alle dieren, die in het don- 
ker rond loopen , voor vuur; in het bosch is hy zoo 
vreesachtig, dat hij beeft van angst op bet minfle ge- 
luid, inzonderheid voor dat van klokken, trompetten, of 
•yvaldhoirnsj als hij in eenen kuil of ftrik gevangen is, 
T S 4 
