èpa NATUURLIJKE historie 
met haare jongen, welke zij jaarlijks voortbragt, in die 
nabuur fcbap gezworven en veel fckade aangerigt hadt. 
De jongen wierden gewoonlijk door de jagers gefchoten, 
maar de oude wolvin was te listig om onder het bereik 
Van hunne fnapbaanen te koomen ; als zij fterk vervolgd 
wierdt, vlugtte zij gemeenlijk naar verre afgelegen bos- 
fchen en kwam den volgenden winter met een nieuw 
broed van jongen weder. Deeze Wolvin verwoestte ein- 
delijk zoo veel, dat de Heer Putnam , met vijf van zijne 
nabuuren* be floot beurtelings twee aan twee te jaagen, 
tot dat zij gedood zoude zijn. Men wist dat zij in eene 
kiem de toonen van eenen poot verloren hadt, waarom 
men haar fpoor gemaklijk kon kennen; dit fpoor volgden 
de jagers over de fneeuw tot aan eene rivier , wanneer zij 
bevonden dat zij regtflreeks terug was gekeerd , weshalven 
zij dit fpoor weder nagingen, tot dat de honden haar op- 
joegen , en des anderen daags ’s morgens ten tien uu- 
ren hadden de honden haar gedreven in een gat in eenö 
rots, omtrent drie vierde uurs gaans van de wooning 
van den Generaal Putnam ; de honden kroopen in het 
gat, maar kwamen ’er fterk gewond weder uit en wil- 
den ‘er niet weder in; al het volk uit den omtrek ver- 
zamelde voor het gat met fnaphaanen, honden, vuur,ftro, 
zwavel om te tr&gten den vijand te vernielen ; doch 
fchoon men biandend ftro en den rook van brandende 
zwavel in het gat bragt, wilde de Wolvin egter haare 
fchuilplaats niet verlaaten ; dus werkte men te vergeefsch 
tot des avonds om tien uuren, wanneer de Heer PuU 
nam 
