DER ZOOGENDE DIEREN^ 
293 
nam, die moede was van zoo lang vergeeffche poogln- 
gen te doen, nog eens tragtte zijnen hond in de fpe- 
lonk te doen gaan; doch hij wilde niet; hij (lelde daar- 
op zijnen zwarten knegt voor , dat deeze 'er in zoude 
kruipen en de Wolvin fchieten, doch de Neger weigerde 
dit gevaarlijk ftult te waagen,- waarop de Heer Futnam 
verklaarde ’er zelfs in te willen gaan en het wild dier 
te zullen fchieten , opdat hij niet door de eene of an- 
dere onbekende fpleet van de rots ontkoomen mogt. 
Zijne gebuuren vertoonden hem dat dit te veel gewaagd 
was ; maar hij bleef bij zijn voorneemen en , weetende 
dat de wilde dieren voor vuur vreezen, voorzag hij zig 
van verfcheiden ftreepen van den bast van berken hoo- 
rnen , de eenigfte brandftof, die toen meer bij de hand 
was om licht genoeg te geeven in dit diep en duifter bol, 
en maakte zig gereed om ’er in te daalen. Hij trok dan 
zijn rok en kamifool uit en bondt een lang touw om 
zijn been vast, waarmede de andere hem, als hij een te- 
ken geeven zoude, moesten terug haaien; dus kroop hij 
met zijn hoofd vooruit en met de brandende toorts in de 
hand het hol in. 
Plet hol .waarin de Wolvin zat, fs in de zijde van eene 
booge rots en de opening is flegts twee voeten in het 
vierkant wijd, zoo dat ’er maar even een mensch in kon 
kruipen; dan loopt het vijftien voeten fchuinsch naar 
beneden, vervolgens tien voeten regt uit en loopt dan 
weder zestien voeten op , tot daar het eindigt. De wan- 
den van deeze onderaardfcbe pijp beflaan uit gladden 
Y vas» 
