XJER ZOOGENDS DIÉRen* ügg 
dreigde zij hem ook ftcrker , en vertoonde zig nog vör. 
fchriklijker , huilde, knarfte op de tanden, verdraaide 
haare oogen en, den kop tusfchen de voorpootert leg- 
gende, was zij op het punt van op Item toetefpringen. 
Op dit hachlijk tijdftip leide hij op haaren kop aan en 
icboot. Bedwelmd van den flag en half verflikt doof 
den rook, vondt hij zig onmiddelijk uit het hol getrok- 
ken. Doch zig wat vcrverscht hebbende en den rook 
wat hebbende laaten verdwijnen, begaf hij zig ten derdö 
maal naar beneden en tot bij de Wolvin ; naardien zij 
Uil lag, ftak hij haar de toorts tegens den neus, wan- 
neer hij bevondt dat zij dood was; hij vatte haar bij het 
oor, trok aan het touw en wiêrdt te gelijk met het dier* 
tot groote blijdfchap van de omflanders, uit het hol ge- 
trokken. 
Den Wolf gedood hebbende, heeft men flegts het land 
van een fchadelijk dier bevrijd; want de Wolf is van 
geen het minfte nut; zijn vleesch is niet eetbaarjen nörii 
de Honden, noch andere dieren willen het nuttigen; al- 
leen de Wolven willen van Wolven eeten; zijne huid kan 
toen egter gebruiken; men maakt ’er een grof bont van» 
dat fterk is , en tot moffen , wanten en kamifoolen ver- 
werkt, of in muilen voor jigtige lieden gevoerd word tv 
Het bont van den zwarten Wolf wordt egter zeergeaché 
en is van groote waarde; de tanden der Wolven gebrui- 
ken de boekbinders en vcrgulders om hun werk mede tg 
polijften, 
f * PÉ 
\ 
