DER 7.0 O GEN DE DIEREN. 311 
flit dier Is zoo fchrander in het zoeken van zijne kost en 
in het zorgen voor zijn behoud, dat zijne loosheid zelfs 
tot een fpreekwoord geworden is; een listig mensch im- 
mers wordt menigmaal bij vergelijking een looze Vos ge- 
noemd. In zijn hol zit hij te luiteen naar het kraaien 
van de haanen op de boeren- wooningen ; wanneer hij be- 
floten heeft daarop af te gaan , wagt hij tot de nagt ge- 
koornen is en de boeren naar bed zijn; dan koomthij ftil- 
letjens aanfluipen en fpringt over de heining of hegge, of. 
kruipt ’er onder door; dus op de werf gekocinen, laat 
hij geen tijd verloren gaan, maar bijt, zoo fpoedig bijkan, 
alle de hoenderen en ganzen, die ’er zijn, dood; zitten 
de hoenderen te hoog otn ’er bij te koornen, dan weet hij 
hen fomtijds zoo zeer te doen verfchrikken , dat zij van 
hunnen Hok vallen en hem dus ten prooi worden ; wan- 
neer nu al het gevogelte dood is en dus geen gerugt kan 
maaken, neemt hij eenen in den bek en draagt dien in zijn 
hol, of verbergt hem hier of daar onder bladeren of mos; 
dan koomt hij terug 'en haalt weder eenen anderen, dien 
hij insgelijks verflopt , maar op eene andere plaats, ver- 
volgens eenen derden, en dit duurt zoo lang tot ’er geene 
meer zijn , of tot het dag wordt en hij beweeging in 
het huis begint te hooren en dus begrijpt dat het tijd 
wordt dat hij zig bergt. Als ’er flrikken gezet zijn , om 
lijfters of andere vogelen te vangen , gaat hij met het 
krieken van tien dag, eer de jager nog gekoomen is, en 
fomtijds meer dan eens opeeren dag, kijken of ’er vogels 
in gevangen zijn; vindt hij een of meer in de (brikken , 
dan neemt hij die mede en verbergt hen cp verfchillende 
plaat- 
