ji-a natuurlijke historie 
plaat fen, daar hij' die, al is het twee of drie dagen daar* 
na, zeer wel weet weêrtevinden. De haazen weet hij in 
hun leger te verrasfchen , en de jongen jaagt hij op het 
vlakke veld na, en blaft dan als een hond ; fomtijds ftaat 
een andere Vos aan den doorgang optepasfen, die den 
haas, als hij voorbijkoomt , grijpt. Men zegt dat hij 
fomtijds zig houdt als of hij dood was, om dus de die- 
ren, die hem dan willen aantasten, te vatten en te be. 
trappen; de jonge konijntjens weet hij uit hunne holen 
optegraaven ; hij weet ook de nesten van de patrijzen 
en kwartels zeer wel te vinden en verllindt fomtijds de 
moeder met de eieren. Wanneer de Vos een nest van 
bijen of hommels vindt, tast hij het moedig aan; maar 
decze dïertjens werpen zig alle te gelijk op hem en gee- 
ven hem duizend fteeken met hunne angels, om hem te 
verjsagen; dan gaat bij wat ter zijde en rolt zig over den 
grond om hen te verpletteren ; vervolgens keert hij we- 
der en overvalt hen dus zoo dikwijls, dat hij eindelijk 
de bijen noodzaakt hun nest te verlaaten , wanneer 
hij en honig en wascb opeet. Hij weet de egeltjes ook 
te vangen; deeze diertjens, die hun lijf vol puntige pen- 
nen hebben , rollen zig dan als een bal ineen; maar de 
Vos weet hen met zijne pootenzoo lang voorttefchop- 
pen tot dat zij zig ontrollen tn dan vat hij hen bij den 
kop en bijt hen dood; men zegt dat hij, om den egel 
te noodzaaken zig te ontrollen, op hem gaat pisfen. 
Ziet hier een paar trekken van hunne fchranderheid. 
Digt bij eenvisfehers hut zag men eencnVos.die kop- 
pen vanvisfehen op een rei fchaaide; men wist niet wat 
hij 
