DER ZOOGENDE DIEREN. 313 
bij daarmede voor hadt , maar kort daarop kwam er 'een 
raaf op die koppen nedervailen om die wegtehaalen , wan- 
neer de Vos toefchooten den raaf tot zijn prooi maakte. 
De tweede trek getuigt nog van grooter overleg. Een 
Vos was aan een honden-hok met eene keten vast gemaakt 
op eene werf, daar hoenders liepen; op een tijd zag men 
hem een gedeelte van het eeten, dat men hem gaf , bui- 
ten zijn hok op eenen afftand leggen , dan gong hij in het 
hok en beproefde of hij mei eenen fprong tot bij het ee- 
ten kon fpringen, vervolgens fchoof hij het eeten wat 
verder en beproefde het weder zoo lang tot hij wist 
welken afftand hij verst met eenen fprong bereiken kon- 
de ; dus zijn plan gemaakt hebbende , gong hij ftil in 
zijn hok zitten en wagtte met het grootfte geduld tot 
een van de hoenderen in goed vertrouwen van dat aas 
kwam pikken, als wanneer hij toefprong, dit hoen vatte 
en in zijn hok fleepte. 
De Vos krijgt maar eens in het jaar jongen en wel 
nooit minder dan drie , maar altoos van vijf tot agt 
te gelijk; het wijfjen werpt dezelve , na negen weeken, 
in het hol , daar zij een bedjen van mos en bladeren 
voor hun maakt ; dit gebeurt in het voorjaar ; de jon- 
gen worden, als de honden, blind gebooren; zij wor- 
den ook , als de honden , in agttien maanden , of twee 
jaaren volwasfen en leeven deriien of veertien jaaren. 
Als het wijfjen van de Vos merk: dat haar verblijf ont- 
dekt is en dat men haare jongen, terwijl zij afwezig was, 
ontrust heeft, vervoert zij die alle het een na het ander 
ea 
