314 natuurlijke historie 
en gaat een ander hol opzoeken , daar zij hen in gaat 
brengen. 
De Vos heeft eenen zeer fijnen reuk, zoo dat hij het 
wild of zijnen vijand op den afftand van twee honderd 
fchreden kan ruiken. Hij blaft gelijk de honden; maar hij 
heeft ook eene foort van geichrei, dat naar het fchreeu- 
wen van de paauwen gelijkt; in den zomer valt zijn hair 
uit en wordt vernieuwd, waarom ook de Vosfen - vellen 
van Vosfen , die in den zomer gevangen worden , niet 
geacht zijn. Hij flaapt zoo vast, dat men digt bij hem koo« 
men kan zonder hem wakker te maaken; als hij flaapt, 
ligt hij in de rondte, even als de honden, maar als hij 
rust, ligt hij op zijnen buik en llrekt zijne agterfte poo- 
len uit; de vogeltjens kennen deezen hunnen vijand wel 
en als een hem ziet, fchreeuwt hij om de andere te waar* 
fchuuwen. 
De Vosfen kunnen wel enigzints tam gemaakt worden, 
maar rooit geheel ; als zij groot worden, loopen zij de 
hoenderen na, en volgen hunnen aart, en als men hen te 
lang gevangen houdt, fterven zij van verveeling; het is 
aanmerklijk dat men ondervonden heeft dat dezelfde Vos- 
fen , die zig op de hoenderen wierpen, als zij in vrijheid 
waren, dezelve niet meer aanraakten , als zij met dezelve 
aan eene ketting gelegen wierden, fchoon men hen den 
nagt bij el kanderen liet doorbrengen; wij hebben egter 
hier boven gezien hoe een aan de keten liggende Vos 
hoenderen wist te vangen. 
Men vernielt de Vosfen, zoo veel men kan , op plaat- 
fgn daar 'er veele gevonden worden, om de fchade, die 
zij 
