NATUURLIJKE HISTORIE 
andere met honden het fpoor van den Vos opzoeken ; als 
zij hem opgejaagd hebben , loopt hij regt toe regt aan 
naar zijn hol en de jagers fchieten op hem, terwijl hij het 
hol gefloten vindt; zoo zij hem dan niet geraakt hebben, 
loopt hij met alle fnelheid weg, maakt eenen grooten om- 
weg en koomt weder bij zijn hol, daar hij wederom de 
fchooten der jagers moet uit (laan ; doeh misfen zij hem 
andermaal , dan loopt hij , om zig te redden , regt voor- 
waards uit en koomt ten derde maal niet weerom,- dan 
vervolgt men hem met drijfbrakken, en hij kan deeze nog 
genoeg afmatten , want hij loopt met opzet door het digt- 
fte kreupelbosch en begeeft zig zeer verre weg. Men zegt 
dat bij, als de Honden gereed zijn om hem te vatten, in 
zijnen ftaert pist, en met deezen de honden in du oogen 
kwispelt, zoo dat zij daardoor blind worden en hem uit 
het gezigt kwijt raaken, Op deeze jagt zijn de Iand-edel- 
lieden in Engeland en Schotland, die niets beters te doen 
hebben , zeer verzot, ja al konden zij de Vosfen uitroei- 
jen, gelijk men de wolven in dat land gedaan heeft, zou- 
den zij zulks niet doen , om het vermaak van deeze jagt 
niet te misfen. 
De Vosfen zijn over een zeer groot gedeelte van den 
aardbodem verfpreid, en daar worden ook aanmerklijke 
verfcheidenbeden onder gevonden, die vooral in kleur 
verfchiilen; de gemeene Vosfen, die over het lijf ros van 
kleur zijn , graauw op de borst en welker ftaert aan het 
eind wit is, vindt men overal, in Europa, in Alia, zelfs 
in Amerika, maar zij zijn zeer zeldzaam in Afrika en on- 
der 
