der. zoogende dieren. 2-7 
de Leeuw ook eene ongemeen e vlugheid; zoo dat hij een 
paerd in zijnen loop in (helheid evenaart , zoo niet over- 
treft; hij draaft of galoppeert niet, maar loopt als dc 
Honden, waartusfehen hij fprongen doet als de Katten. 
De Leeuw doet een grof geluid hooren , dat men 
zijn brullen noemt ; het is een hol geloei , als of het 
door eene holle buis kwam , gelijk een fpreek-trompet ; 
wanneer de Leeuw des nagts in de wildernis brult, dan 
daveren wouden en bergen , terwijl de echo op eene 
akelige wijze het geluid doet weêrgalmen ; dit brullen 
is zijne gewoone Hem ; hij brult vijf of zes maaien ’s 
daags en, als het regenen zal, meer dan anders. Maar 
buiten dat heeft dc Leeuw nog eene bijzondere fchreeuw, 
als hij vertoornd is : deeze is kort en wordt kort op 
elkanderen herhaald, in plaats dat het brullen lang op 
eenen toon aanhoudt. Als hij dit gefchrei, dat veel ver- 
fchrik! ijker is , in gramfehap laat hooren , flaat hij zïg 
met zijnen ftaert tegens de ribben, en kletst dien tegens 
den grond, fchudt zijne maanen, trekt het vel van zij- 
nen muil op, fronfelt zijn gerimpeld voorhoofd, laat 
zijne fcherpe tanden zien en (leekt zijne roode tong uit 
den muil; dus doet hij, als hij, door grooten honger ge- 
drongen, des nagts op de jagt uitgaat. Zoo dra de ande- 
re dieren de dein van den Leeuw hooren, durft geen een 
de zijne meer roeren, oni zig niet te verraaden, alles 
vltigc gints en herwaarts henen; ja zelfs is het genoeg dat 
zij zijne tegenwoordigheid door den reuk gewaar wor- 
den cm door den grootllcn angst ontroerd te worden. 
Als 
