DER ZOOGENDE DIEREN, 
333 
Hoe onverfchrokken de Leeuwen fomtij'ds zijn, zullen 
zij egter op andere tijden zig zeer gemaklijk laaten weg- 
jaagen , zoo dat men zelfs voorbeelden gezien heeft 
dat men hen met ftokken verjaagd heeft , als zij het 
vee kwamen weghaaien , of dat zij zig door dreigen 
hebben laaten affchrikken; dezelfde reiziger, welken ik 
zoo even bedoelde , verhaalt hiervan een aanmerklijk 
voorbeeld. Een landman , Joh mines Kok genaamd , eene 
wandeling op zijn landgoed doende, trof onverhoeds ee- 
nen Leeuw aan; dit verfchrikte hem niet, want, ge- 
lijk alle de boeren aan de Kaap, zeer bekwaam in het 
fchieten zijnde, vertrouwde hij dat hij hem terftond 
dood zou fchieten , doch bij ongeluk was zijn geweer te 
lang geladen geweest en het kruid vogtig geworden, 
waardoor de fchoot niet terftond los brandde, hetgeen 
oorzaak was dat hij den Leeuw miste. Dit verfchrikte 
hem en hij nam de vlugt, wordende van den Leeuw ge- 
volgd; naardien hij ras buiten adem was en merkte dat 
de Leeuw hem in zou haaien , fprong hij op eenen klei- 
nen fteen-hoop en hielde de kolf van zijnen fnaphaan in 
de hoogte , met oogmerk om zig zoo goed hij kon te ver- 
weeren. Daarop bleef de Leeuw ook ftaan en, dat nog 
zonderlinger was, hij Ieide zig twintig fchreden van hem 
af gerust neder. Kok durfde het niet waagen om van zijne 
plaats te gaan en kon ook zijnen fnaphaan niet iaaden , 
wijl hij op de vlugt zijnen kruid hoorn verloren hadt. 
Ha verloop van een half uur ftondt de Leeuw op , gong 
yoetjen voor voetjen weg, als of hij ftil weg wilde flui- 
Z pen? 
