334 
NATUURLIJKE HISTORIE 
pen, tot dat hij op eenen afftand was, als wanneer hij 
uit aile zijne magt begon te loopen en zig wegmaakte. 
Men heeft wel eens gezegd dat de Leeuw vervaard 
zou zijn van het kraaien van eenen haan; dit is een fabel, 
doch zeekerer is het dat hij bevreesd is van Hangen, het- 
geen den Mooren aanleiding geeft om hem van zig afte- 
houden. Als zij , op de jagt zijnde, eenen Leeuw ont- 
moeten, maaken zij de lange ftrookdoek, die om hun- 
nen tulband gewonden is, los en flingeren daarmede als 
of het eene Hang ware j dit is voor den Leeuw genoeg 
om zig, zonder te onderzoeken of het eene flang zij of 
niet, wegtepakken. 
Daar zijn voorbeelden voor handen, die bewijzen dat 
dit edelaartig dier zijne weldoeners fomtijds met eene 
gevoelige dankbaarheid behandeld heeft. Ik kan niet na. 
laaten alhier ten deeze opzigte een geval bijtebrengen , dat, 
fchoon over zeer langen tijd gebeurd en ons reeds dik- 
wijls befchreven, egter zoo aanmerklijk is en den groot- 
moedigen aart van den Koning der Dieren zoo veel eer 
aandoet , dat ik niet van mij verkrijgen kan het in de his- 
torie van den Leeuw met ftilzwijgen voorbijtcgaan , be- 
h al ven dat hetveelen mijner jonge Leezeren misfchien nog 
onbekend zal wezen. 
Een Haaf, Jndmles geheten, eenen zekeren Romein- 
fchen raadsheer toebehoorende , was, na het een of an- 
der zwaar misdrijf begaan te hebben , zijnen heer ontho- 
pen en was in Afrika gevlugt, daar hij zig in de woeftij- 
nen, die vol wilde dieren zijn, ophieldt. Wijl hij ds 
bran- 
