DER Z O OGEND E DIEREN. 
brandende zon wilde ontwijken , begaf hij zig in eenefpe- 
lonk , die juist de fchuilplaats van eenen Leeuw was; ter- 
wijl hij daar ligt te rusten, koomt de Leeuw in zijn hol 
terug, maar hinkende en kermende van pijn, wijl hem een 
puntig ftuk hout door zijn poot ftak; in plaatfe dan van 
Androcles te verfcheuren , ziet hij hem zagtmoedig aan en 
begint hem te flreelen en zijnen poot toetefteekcn , als of 
hij hem verzoeken wilde den fplinter ’er uit te haaien ; 
Androcles , die eerst, gelijk men zig verbeelden kan , ten 
uiterften met fchrik bevangen was geweest , ziende hoe 
zagtmoedig het dier was , (lelde zig gerust en trok den 
fplinter uit zijnen poot, drukte de etter uit de wond en 
veegde het geronnen bloed af, hetgeen het dier aanftonds 
van zijne fmert verligtte; hij leide zijnen poot in dehan. 
den van Androcles en begaf zig aan zijne zijde te rusten. 
Androcles bleef bij deezen Leeuw in het hol woonen , die 
hem niet alleen geen leed deedt,maar hem zelfs van zijne 
jagt in het hol te eeten bragt, welk vleesch Androcles of 
raauw of in de zon gedroogd met den Leeuw nuttigde; 
op deeze wijze leefde hij daar drie jaaren; doch deeze le- 
venswijs hem eindelijk beginnende te verveelen ,gong hij 
vandaar en reisde weder in bewoonde plaatfen , daar hij 
egter welhaast gekend, gevat en geboeid naar zijnen heer 
gezonden wierdt. Men ftelde hem te recht over de be- 
gaane misdaaden en hij wierdt bij vonnis veroordeeld om 
door de wilde dieren verfcheurd te worden, Naauwlijks 
was Androcles in het beeften-perk gejaagd en een groote 
fterke Leeuw tegens hem losgelaaten, die men meende 
dat hem terftond verfcheuren zou, of de Leeuw, hem 
Z a zien- 
