DER ZOOGENDE EIEREN. 
337 
den eenc fraaie Leeuwin gevangen , welke zij aan eene 
ketting hielden, om haar in het vervolg naar Frankrijk 
te zenden. Deeze Leeuwin wierdt aangetast door een 
gevaarlijk ongemak, aan de kaak, zoo dat zij niet meer 
ceten kon en eindelijk zoo zwak wierdt, dat de Fran- 
fchen, meenende dat zij niet meer herftellen kon, haar 
in het veld wierpen. Daar lag zij in eenen ellendigen 
ftaat, met de oogen geflooten en met eenen open muil, 
die reeds vol mieren was, wanneer een Heer, die van de 
jagt kwam, haar zag, en medelijden met het arme dier 
kreeg; hij wiesch haar den bek van binnen met water en 
deedt haar enige melk inzwelgen. Dit middel was van 
goede uitwerking ; het dier bekwam wederom en men 
bragt het naar het fort, daar het eindelijk volkoomen ge- 
nas. Deeze Leeuwin hadt zulk eene groote genegenheid 
voor haaren weldoener opgevat, dat zij niets gebruiken 
wilde dan ’t geen hij haar gaf, en dat zij hem overal door 
het land volgde, enkel met een touw om denhals, als 
of zij een Hond geweest ware. 
Deeze gevallen toonen terftond dat ’er enige tembaar* 
heid in den aart van den Leeuw is; ook heeft men fom- 
mige dier dieren zeer tam gemaakt ; doch alsdan moe- 
ten zij jong uit het nest genoomen en opgevoed wor- 
den; men moet egter inlndie ook de konst verftaan van 
volwasfene Leeuwen te temmen ; want een Reiziger 
zegt dat hij, door eene ftad van Xndie reizende, aldaar 
zag dat men op een groot plein bezig was vier of vijf 
Leeuwen te temmen en dat men daarmede dus te werk 
gaat. Men bindt den Leeuwen touwen aan de agterfte 
2 3 poe- 
