DER ZOOGENDE DIEREN. 345* 
Tijger , terwijl men wreeds menfehen , moorddaadige 
dwingelanden den toenaam van Tijgers geeft. Hij is dan 
verre van de edelaartigheid van den Leeuw te bezitten ; 
de Leeuw, gelijk wij gezien hebben, doodt niet meer 
dieren dan hij tot zijn voedzel nodig heeft en , als hij 
verzadigd is , leeft hij in vrede met alle; de Tijger inte- 
gendeel, altijd grimmig, altijd boos, verfcheurt alles dat 
hij onder zijne ldaauwcn kan krijgen, is nooit moede van 
moorden en zal, al is hij verzadigd , zijne moordlust den 
teugel vieren en dieren en menfehen aanvallen enverfcheu- 
ren , enkel om zijnen dorst naar bloed te voldoen; ook 
bemint hij meer het bloed dan het vleesch van da dieren, 
die hij vangt; en zoo dra hij eenen buffel, koe , paerd 
of enig ander dier geveld heeft , wroet hij met zijnen 
muil in deszeifs ingewanden om het bloed te drinken 
en aftezuigen; dikwijls zal hij een dier, dat hij gedood 
heeft, verhaten, enkel om een ander, dat zig opdoet, 
aantevallen en te verfcheuren. Ja zoo groot is zijne laa- 
ge boosheiden onverzadelijke wreedheid, dat hij zelfs 
zijne eigen jongen verfltndt en de moeder , die dezelve 
■wil verdedigen, fomtijds zelve zal verfcheuren , hetgeen 
misfehien de reden is dat het ras deezer dieren , die 
zelden door andere dieren kunnen gedood worden, niet 
zeer menigvuldig is, feboon het wijfjen na drie maan- 
den dragts , elk voorjaar, ja in fommige landen zelfs twee- 
maal in het jaar , drie of vier jongen werpt. 
Wanneer het wijfjen van den Tijger jongen heeft, is 
zij zoo woedend en boos als het mannetjen , en liaara 
woede ftijgt ten top, als. men haar haare jongen ontrooft; 
wan- 
