DEK ZOOGENDE DIEREN. 347 
alleen aantasten , tenzij hij door honger gedreven wordt. 
De Tijgers vegten dikwijls zeer fel met elkanderen, 
waardoor ’er ook veele zullen onikoomen. Men zegt dat 
de Tijgers zeer gezet zijn op honden , welke zij dik- 
wijls des nagts uit de huizen, of uit de tenten koomen 
weghaaien , zonder andere dieren aanteraaken. Ook fchij- 
nen de Honden door een inwendig gevoel van dit ge- 
vaar gewaarfchuuwd te worden, want, zoo dra een Tij- 
ger nadert, worden zij , al zijn zij nog zeer jong en 
al hebben zij nimmer eenen Tijger gezien, van eene bee- 
ving over hun gantfche lijf bevangen. 
Een Tijger is dan eene plaag voor een land , daar 
hij zig bevindt, en de reizigers zullen, als zij hooren 
dat ’er een Tijger in eene zekere ftreek huishoudt , lie- 
ver eenen omweg van enige uuren neemen dan gevaar 
te willen loopen van hem te ontmoeten. Een reiziger, 
die in het jaar 1770 door Indie reisde, hadt deeze on- 
aangenaame ontmoeting ; men hadt hem gewaarfchuuwd 
dat ’er in de ftreek, waardoor hij reisde, zig een Tijger 
ophieldt,diede grootfte verwoeftingen hadt aangeregt in 
eene berg engte, die hij door moest trekken ; zij vonden 
hem indedaad in de zon uitgeftrekt liggen , en befpeurden 
hem eerst toen zij maar twintig flappen van hem af wa- 
ren; hij ftondt aanftonds op, keek hen aan en, ziende dat 
zij veele in getal waren , klom hij den berg op , zonder 
bevreesd te fchijncn ; zij durfden egter niet op hem fchie- 
ten, uit vrees dat hij niet teiftond mogt gedood worden 
en dan op hen zoude aanvallen; een weinig verder gekoo- 
men zijnde, kwam een groote hond van agter eene rots 
naai 
