DER ZOOGENDE DIEREN. 
3 49 
ten zij ook ftaat maaken door hunne behendigheid den Tij» 
ger te moeten overwinnen , of zelve onder zijne tanden te 
moeten flerven. Het is veel veiliger hen te vangen in een 
hok of val , van zwaare paaien gemaakt, waarin men tof 
aas een leevend fchaap , of eenen hond vastbindt ; en dac 
zoo gemaakt is (omtrent op de wijze van onze muizen- 
vallen) dat, als de Tijger die dieren weg wil floepen , 
de valdeur agter hem nedervalt. 
De Indiaanen eeten het vleeseh van den Tijger era 
vinden het goed en gezond ; de huid is egter van meer 
waarde, en vooral geacht in China, daar deKrijgs Man- 
darijns hunne draagftoelen ’er mede bedekken, gelijk zij 
daar ook tot overtrckzels voor kiisfens dienen; in Eu» 
ï'opa zijn zij van minder prijs , fchoon zij zeldzaam 
zijn ; men acht aldaar de Luipaarden- vellen meer dan 
deeze,en de bontwerkers geeven die verkeerd den naain 
van Tijgcr-vellcn. 
Men zegt dat de Tijger geheel ontembaar is en noch 
door goede behandelingen , noch door bedwang , noch 
door Hagen mak gemaakt, of bedwongen kan worden ; dat 
hij de hand, die hem flreeit en voedt, verfcheurt en op 
alles wil aanvallen. Men heef c zedert eDige jaaten het 
tegendeel van deeze verzeekering kunnen zien ; op onze 
kermisfen is een Koninglijke Tijger rondgevoerd, welken 
de meefter op zijn bevel uit het hok deedt koomen ,diera 
hij ft redde, den muil open deedt en met welken hij on- 
bevreesd omging. Daar is dan geen dier zoo wreed of 
het kan door den mensch enigzints getemd worden, wan* 
neer het van jongs af aan door hem wordt opgevoed 
Aa era 
