352 NATUURLIJKE HISTORIE 
Men moet ook geen oordeel vellen over de grootte, 
de fterkte , de woede en vuurigheid van dit dier vol» 
gens degeene, welke men in diergaarden , in hokken ziet 
en die aldaar van jongs op zijn opgevoed; deeze zijn 
klein, zwak, vreesachtig, in vergelijking van eenen wil- 
den Tijger; ook zou het geen wonder zijn dat zulk een 
zwak Tijgertjen, dat nooit gevogten, of dieren gedood 
heeft, door andere dieren gemaklijk overwonnen wierdt. 
De Hertog van Cumberland hadt in Engeland twee Tij- 
gers uit Indie ontvangen en wilde eens zien hoe die die- 
ren hunne prooi bemagtigen; hij liet dan eenen der Tij- 
gers los in een bosch , daar men eenen omvang gemaakt 
hadt met zeildoek ; men liet ’er een hert inloopen ; de 
Tijger liep aanftonds op het hert aan en wilde het in 
de zijde vatten ; maar het hert verdedigde zig zoo wel 
met zijne hoornen dat hij hem noodzaakte aftehouden ; 
de Tijger kwam egter weder en tragtede het nu bij de 
keel te grijpen , maar het hert weerde hem wederom af, 
doch de derde reis wierp hem het hert met eenen floot 
van zijne hoornen verre van zig af en begon hem te ver- 
volgen , waarop de Tijger uitfcheidde, in het bosch vlugt- 
te en onder de zeilen kroop, daar een troep dam-berten 
was, van welke hij eenen kreeg en terftond doodde. 
Terwijl hij bezig was het bloed te zuigen, kwamen twee 
Indiaanen, zijne oppasfers , naar hem toe, wierpen hem 
«ene ibort van kap over den kop , maakten zig dus mes- 
fter van hem , ketenden hem, lieten hem het overige van. 
het dam-hert opeeten , waarna zij hem muilbandden en 
weder naar zijn hok bragten. De Hertog liet het hert in 
vrij- 
