DER ZOOGENDE DIEREN. 
S53 
vrijheid (tellen , na het eenen breeden zilveren halsband 
te hebben laaten aandoen , waarop het geval gegraveerd 
was. Men ziet hieruit en uit hetgeen ik omtrent den aart 
van den Tijger gezegd heb .hoeveel verfchiPerzij tusfchen 
eenen in (lavernij opgevoedden Tijgeren eenen die altoos 
in zijnen natuurlijken (laat in het wild geleefd heeft. 
In het jaar 1771 was ’er op een fchip, dat naar En- 
geland (levende, een jonge Tijger, die uit zijn hok los 
brak en in de groote mast klom , daar hij op de groote ra 
gong zitten. Een der matroozen hadt de ftoutheid van bij 
hem te klimmen en hem een touw om den hals te doen, 
waarmede de Tijger, zonder verwoed te worden, zig 
naar zijn hok liet brengen. Hij was denklijk bevreesd ge- 
worden toen hij zig boven het water bevondt , of de ge- 
vangenis hadt zijnen woeden aart getemd. Althans deeze 
voorbeelden bewijzen genoeg dat de woede aart van den 
Tijger zoo onbuigzaam niet is als men heeft voorgegee- 
ven, en dat het wreedde dier zelf zig door de opvoeding 
laat temmen. 
DE PANTHER. 
(PI. X. Fig. i. het wijfjen.) j 
IVÏen heeft, uit onkunde van de verfcheidenbeid der foor- 
ten , allen dieren van dit gedagt, die met vlakken gete- 
kend zijn, onverfchillig den naam van Tijgers gegeeven, 
waaruit eene verwarring ontdaan is , welke het vooral no- 
Aa 3 dig 
