3^2 NATUUR tIJKE fflSTOItlK 
of werpfpietfcn ; en met hoe veele fteeken hij ook door- 
boord is, hij verdedigt zig egter zoo lang hem nog enig 
leven overig blijft, zoo dat dikwijls enige Negers daarbij 
het leven infehieten. Wanneer zij eenen Luipaard ge- 
dood hebben, moeten zij het dier naar het dorp bren- 
gen , daar hun Koning zijn verblijf houdt. Naardien nu 
de Negers den Luipaard den Koning der Imfchen noemen 
zoo ontftaat hieruit bij dit volk, dat weinig verftand heeft, 
eene groote zwaarigheid, die gelegenheid geeft tot eene 
grappige gewoonte: Zij meenen, namelijk, dat het groote 
febande voor hun zou zijn, zoo 'er een andere Koning in 
het dorp kwame, zonder dat zij zig daartegens verzet 
hebben ; zij gaan dan degeene, die den Luipaard draagen, 
te gemoeten vegten tegens hen met vuiften en Hokken; 
als zij malkanderen genoeg afgeklopt hebben , treedt een 
afgezondene van den Koning toe , die de vegters in triomph 
het oorp inleidt; men brengt den Luipaard op de markt, 
daar wordt hij gevild; de huid en de tanden worden aan 
den Koning gefchonken ; het vleesch wordt gekookt en 
onder het volk rondgedeeld, dat dien dag in vreugde en 
vrolijkheid doorbrengt. De Koning eet niet van dat vleesch; 
want, zegt hij, geen een dier eet zijns gelijken , daarom 
moet hij ook, als Koning, niet van den Koning der bos- 
feben eeten; hij wil om die reden ook niet op zijne huid 
zitten of treeden; hij verkoopt die en de tanden fchenkt 
hij aan zijne wijven, die dezelve tot opfehik aan haare 
klederen , of, onder kraaien gemengd , aan baaren hals 
hangen. De huid van den Luipaard is een allerfehoonst 
bont» 
