£ 
KATUUR.I,IJke HISTOHIË 
wit is zoo ziyver niet, de ftreepen 2i j„ nie£ zoo breed 
en de vlakken niet zoo groot, zoo dat het op verre na 
? u!k een fraai aan zien niet beeft als het mannetjen. 
Dit dier onthoudt zig in de bosfchen in de warm fis 
flreeken van Zuid- Amerika; het is van de grootte van 
eenen Bulhond; het is zeer woest en verbindend en vak 
alle kleine viervoetige dieren aan, welken het hun bloed 
amngt, waarop het méér gefield is dan op hun vleesch 
t.aui om het ook eene groote menigte wild vernielt Zel- 
den zal het egter menfchen aantasten, het vlugt zelfs voor 
•e londen, als het door hen vervolgd wordt en klimt 
m de boomen ; het flaapt fomtijds in de boomen en 
fpringt van daar 0 p het wild of het vee, als het onder 
zijn bereik koomc. Het is niet ligt te temmen, maar 
behoudt, als het gevangen wordt, zijnen woesren aart. 
Een reiziger, die een mannetjen en wijfjen van deezè 
foort van dieren in eene kooi naar Frankrijk overgebragt 
heeft ’ V f haaIt dat Z 'J. drie maanden oud zijnde, reeds 
eene teef, weike men hun gegeeven had, om hen te 
zoo b cn , verfcbcurden en dat hij hen vervolgens voedde 
met hun dagelijks zeven of agt ponden vleesch te gee 
V “ : " s "" rene at bij hen in het hok eet- 
tede, zoogen z,j haat het bloed af tot zij ttietf, maar 
a,cn h3ar n00it °P : bet mannetjen fpeelde zeer den 
meester over het wijfjen en nooit durfde het wijfjen 
«eten voor het mannetjen volkoomen zijn genoegen had 
en haar de brokken toevoegde, die hij niet eeten wilde. 
I ee/.e dieren brengen, zegt men , gewoonlijk niet meer 
«Kan twee jongen te gelijk voort. Ik weet niet of zij goed 
tPt 
