g'4 NATUURLIJKE historie 
dus heeft doen vallen, zuigt hij hun bloed af en openij 
hun den kop , om de hersfenen opteëeten , waarna hij 
hen dikwijls laat liggen om ander wild te zoeken; zel- 
den keert hij weêr naar eene prooi , die hij eens verha- 
ten heeft, waaruit men heeft willen opmaaketj dat hij 
een liegt geheugen heeft. Van de Schaapen of Rheeën 
eet hij dikwijls ook niet meer dan de hersfenen en den 
lever. Somtijds fleept hij zijnen roof weg en begraaft dien. 
Men zegt dat hij fomtijds ook de menfchen aanvalt. Hij 
onthoudt zig in diepe holen en gaten. Hij is zeer be- 
kwaam om onder door den grond in eenen fchaapen-fta! 
te graaven , waarin hij dan eene groote verwoesting aan- 
regt. In Noorwegen gebeurde het eens dat een Los dus 
aan het graaven was, om in eenfcbaapen-ftal te breeken. 
Een bok, die ’er in was, dat bemerkende , paste op hem 
en , zoo dra hij met den kop in den ftal uit den grond 
kwam, eer nog zijn lijf door het gat kon volgen , Hief 
hij hem zoo geweldig met zijne hoornen , dat hij in den 
kuil dood bleef. Als de Los door cenen hond worde 
aangetast, gaat hij op zijnen rug leggen, ftrekt de poo- 
ten omhoog , en , wanneer de hond hem grijpen wil , vat 
hij hem zoo wel met tanden en klaauwen, dat deeze 
het met den dood bekoopen moet. 
De Los is zeer fcherp van gezigt, zoo dat hij het wild 
van zeer verre zien kan; hieruit is het vertellingjen ge* 
fprooten dat hij door muuren kan heen zien , waarvan 
de onmogelijkheid blijkt , vermits het licht niet door 
muuren dringen kan. 
Ds Los wordt in de kouds ftreaken van den aardbo- 
«Iss* 
