66 NATUURLIJKE HISTORIE 
Het Sabeldier ontvlugt de open vlakten en bewoonde 
plaatfen en houdt meest van bergachtige bosfehen; als 
het ftil mooi weder is, loopt het door de bosfehen en 
in de boomen om zijne kost te zoeken, maar als het 
ftormt, blijft het in zijn nest vast flaapen. Zij woonen 
liefst in holle boomen, tusfeben de wortelen, daar zij 
zig een hol maaken. Behalven dit nest, waarin zij zelve 
woonen, maaken zij, als ’er gelegenheid toe is, nog 
twee andere gaten; in het een bewaaren zij hunnen 
voorraad van voedsel , muizen en andere fpijze tot hun 
gebruik en het ander houden zij tot eene plaats voor 
hunne vuiligheden. Men vindt het mannetjen en het 
wijfjen dikwijls te zaatnen in een nest, maar nooit als 
zij jongen hebben. Zij paaien in Januarij en April en 
het wijfjen werpt in een daartoe gemaakt nest twee of 
drie, zelden vier en bijna nooit vijf jongen; men zegt 
dat een wijfjen van een jaar twee jongen, een van twee 
jaaren drie jongen krijgt, en zoo voort tot zes toe. 
Siberie is vooral het vaderland van de Sabeldieren , 
maar liet is ook in Kamfchatka, Rusland, Tartarije, Chi- 
na en men denkt ook in de Noordlijke ftreeken van Noorcl- 
Amerika; het alierkeurlijkst bont van deeze dieren dat 
van groote waardije is, maakt dat de jagt op dezelve veel 
kan opbrengen, waarom de Vorsten, die de magt over 
die landen in handen hebben , die vangst ook maar aan 
zekere lieden toelaaten, die eenen zekeren tol in Sabel- 
vellen moeten opbrengen. Zij reizen daartoe in gezel- 
Ichappen van fomtiids veertig man fterk over de fneeuw, 
{want in den winter ziju de vellen de beste), naar de 
wild® 
