DER Z O OGENDE DIÈRENï 6f 
ftilde bosfchen, daar zij overal, daar zij de fpoorenvan 
deeze dieren zien, vallen zetten, waarin zij een ftuk 
vleesch of visch tot aas leggen of, als een derzelve door 
hunne honden in zijn höl ontdekt is, zetten zij nétten 
voor hetzelve en jaagen hem met rook ’er uit. Somtijds , 
als zij niet anders kunnen , fchieten zij hen ook wel in 
de boomen met kogels of ftompe pijlen, waarmede zij 
behendig den kop weeten te treffen , om het vel niet te 
befchadigen ; ook hakken de Rusfen den boom , waarin 
zij een Sabeldier zien zitten, wel om, na dat zij eerst 
een net rondom de plaats daar hij vallen moet gefpan- 
nen hebben. Deeze dieren moeten niet ongemaklijk te 
vangen zijn; een reiziger verhaalt dat hij, door Kamfchat- 
ka reizende, een groot getal ravens bijna altijd op dezelf- 
de plaats al feheerende langs den grond zag vliegen ; 
nieuwsgierig zijnde wat zij zoo vervolgden, ging hijger 
naar toe en vond dat bet een Sabel- Marter was, die op 
Cenen berkenboom zat; hij wierd begeerig om het dier 
te vangen . maar bad geenen fnaphaan bij zig. Een Kam* 
fchatter, dien hij bij zig had, bood aan om hetn levendig 
te krijgen, en ziet hier hoe hij het aanleidde; hij vroeg 
om een band en de reizigers konden hem geenen ande- 
ren geeven dan dien waarmede hun hair gebonden was. 
terwijl de honden den boom omzctteden, maakte hij 
een flrik, dien hij het dier voorhield, het ftrekte zij. 
nen hals uit en ftak ’er dus zijnen kop In ; maar twee- 
maal ging de ftrik weêr los; hij fprong op den grond 
en wierd van de honden gegrepen; maar hij hield 
*ig zoo vast met zijne tanden en nagels aan den fmoel 
E 2 
van 
