DER ZOOGENDE DIEREN. §5 
ligter dan het water zijnde, hen gemaklijk boven houdt. 
Deeze groote vettigheid ftelt hen ook in ftaat om een 
groot gedeelte van den winter doorteftaan op ee-ne wij- 
ze, die zonderling is. Als de winter, namelijk, aanna- 
dert , begeeven de Beeren zig in het een of ander hol 
Van een berg, of onder een overhangend fluk van eene 
rots j zij bedekken den ingang tnet takken van boomcn 
en wel zoo digt, dat iemand, die daar niet op afgerigt 
is , hun hol niet ligt ontdekken zal ; hier maaken zij 
zig een leger van mos en boom - bladeren, waarop zij zig 
nederleggen , en enige weeken van den winter door- 
brengen zonder enigen voorraad van voedzel bij zig te 
hebben, fchoon zij egter al dien tijd niet flaapende of 
ongevoelig en verdoofd zijn , gelijk wij in het vervolg 
zien zullen dat verfebeiden foorten van dieren den win- 
ter -tijd overbrengen. De wijfjens zoogen in dien tijd 
zelfs de jongen. Zij kooinen niet weder te voorfchijn 
dan wanneer zij uitgehongerd zijn , vermits zij in al 
dien tijd geen voedzel gebruikt hebben, ten ware zij 
enige van de jongen, die het wijfjen werpt, opvree- 
tenj men wen egter niet zeeker dat zij zulks doen , 
maar wel dat de bruine Beer fomtijds de jongen opvreet, 
als hij 'er bij kan kooinen,- doch liet mannetjen ligt niet 
bij het wijfjen in hetzelfde winter - hol , en het is zeeker 
dat het wijfjen anders groote liefde voor haar kroost 
betoont, en zelfs woedende vegt, als het te doen is om 
haare jongen te behouden. Op het laatst gaan zij gefta- 
dig aan hunne pooten zuigen , zoo dat dezelve wit 
fshuim uitgeeven ; door dit gelladig zuigen worden 
? 3 hunne 
