DER 100 G EN DE DIEREN. Zj 
bijën* nesten vinden kunnen, berooven zij dezelve 
daarvan .drinken ook melk en houden zeer veel van drui- 
ven,- zij zullen tot in de hoogBe boomen klimmen om 
die te plukken ; de Beer is dan een dier dat van dieren 
en gewasfen leeft, waarom ik het een alles eetend dier 
genoemd heb; hij drinkt bijna als een hond, maar doet 
zulks als of bij telkens in het water hapte. 
De Beer is geen zeer boos dier; hij is koudvogtig en 
zelfs goedaartig; hij zal niet ligt vergramd worden, als 
men hem geen kwaad doet , en dus ook zelden men- 
fchenja zelden kinderen aantasten. Hij zal zig fomtijds 
van eene vrouw met een Bok laaten wegjaagen ; maar 
hij wordt egter, als men hem kwelt, ligt grommig. Als 
hij toornig wordt, brult hij niet, maar laat een grimmig 
geknor en een grof gemormel hooren , dat hij, als hij 
Berk getergd wordt, met knarsfen op de tanden verzelt. 
Als dan vreest de wilde Beer geen gevaar en zal voor 
een mensch niet gaan loopen. Men zegt egter dat men 
hem door het blaazen op eene fluit konne verbaazen en 
zoo verwonderd maaken , dat hij blijft Baan en zig op 
zijne agterBe pooten zet , wanneer hij in een goeden 
Band is om met fchietgeweer door de jagers doodlijk ge- ' 
troffen te worden. Hij is zeer Berk van reuk. In 
Zwitierland gebeurt het ’s winters, als ’er fneeuw ligt, 
en ’er dus weinig voor de Beeren te eeten is, wel dat 
zij , door den reuk van het eeten , dat men in de hui- 
zen klaar maakt, aangelokt, des nagts uitrle bosfehen in 
de dorpen koomen loopen , ja zij zijn dan wel zoo 
ftout, dat zij op de boeren • huizen klimmen en aan den 
ï’ 4 fclioor- 
