DER ZOOGENDE DIEREN, 
. 89 
bergen geweid worden,) een fchelletjen aan den ba!s 
draagt, baar bet fchelletjen afrukt en het vertrapt. Hij 
gebruikt eene zeer fijne list om wilde fchaapen te van- 
gen , zoo men de berichten der Kamfchatkaalen geloo- 
Ven mag , die zulks eenpaarig den reizigers verzeeke- 
ren Deeze wilde fchaapen kunnen veel te hard loopen 
om van de Beeren agterhaald te worden. Maar wat heeft 
de Beer te doen , als hij een fchaap zoekt te vangen ? 
De fchaapen graazen gewoonlijk in groote kudden aan 
den voet van hooge rotfen en beneden aan fteile afgron- 
den. Hij volgt de kudde op het fpoor, tot hij dezelve 
in het gezigt krijgt ; hij kruipt langzaam en voorzigtig 
de hoogte op tot hij boven de kudde en nabij genoeg is 
om zijn voorneemen uittevoeren. Dan begint hij met 
fteenen en ftukken van de rots, die hij met zijne klaau- 
wen opvat, onder den hoop te fmijten, tot dat hij ziet 
dat hij een fchaap gekwetst heeft ; op dit gaat hij ter- 
ftond los, cn als het zwaar gekwetst is, gelukt het hem 
niet zelden het intehaalen- Niets is klugtiger dan de 
poetfen en aperijen , die hij maakt , als hij jong en dartel 
is; hij rolt, hij gaat op zijnen rug leggen, vat met zij- 
ne voorfle pooten de agterfle vast, en wiegt zig zoo 
over en weder. Als men den Beer jong uit hetnest neemt 
en opvoedt , kan men hem tam maaken. Een zeker 
Vorst vin Lithauwen had eene Beerin tam gemaakt, die 
gewoon was brood uit zijne band te koomen eeten , en 
dikwijls in het bosch liep en weder ’t huis kwam, ja 
tot aan de flaapkamer van den Prins kwam loopen. Als 
de deur toe was, klopte zij, de Prins deed dan open en 
F 5 g af 
