DES JOGGENDE DIE REK, 
95 
Öet ijzeren pennen en wcêrhaaken voorzien. De Beer, 
op dit bord treedends , blijft met zijn poot op de ijzers 
fteeken , en terwijl hij Jtig met de andere zoekt los te 
helpen, maakt hij die ook vast; zoo dra hij dan zijne 
agterpooten ’er bij brengt, verwart hij deeze ook in die 
voetangels en moet dus eindelijk in deeze pijnlijke ge- 
fialte blijven ftaan tot hij gevangen wordt. 
In Siberie aan de rivieren de Ilim en de Lena leggen 
de Boeren voor den Beer (frikken, aan ijder van welke 
zij een zwaar blok met een touw vast maaken ; deeze 
ftrikken plaatfen zij aan den rand van hooge ftaile ber- 
gen. Zoo dra nu de Beer , aan het lok aas gekoomen , 
den ftrik om den hals heeft, en in het weggaan door dat 
blok, dat hem agterna fleept, gehinderd wordt, wordt 
hij boos tegens het blok, vat het met zijne voorpooten, 
werpt het van de hoogte naar beneden, en wordt dan 
door de zwaarte van het blok zelf mede van de fteilte af 
geftort. Als hij niet dood valt, draagt hij het blok we- 
der den berg op en werpt het weder van boven néér,- 
terwijl hij ook weder mede moet; dit herhaalt hij zoo 
lang tot hij liggen blijft. 
De Tartaaren van bet Uralisch gebergte gebruiken 
eene aardige list om de Beeren te vangen. Ik heb gezegd 
dat de Beer een groot liefhebber van honig is ; deeze 
lieden nu, die hunne bijen - Hokken in hooge boomen 
hebben, plaatfen regt voor die bijen -ftokken eene vier- 
kante plank , welke zij als het blad van een fchaal me? 
lange touwen aan takken vastmaafecn , die 'er verre vars 
daan zijn ; deeze plank binden zij met een touw van 
boom» 
