DER ZOOGENDE DIEREN. I05 
korten tijd , weêr boven koomen om adem te fcheppen , 
want zij zijn geene tweeflachtige dieren. Het is fomtijds 
gebeurd dat zij , moede van bet zwemmen zijnde , hun- 
ne pooten op bet boord van floepen lagen om dus uit- 
terusten , waarmede zij egter bet volk dat *er in is, 
eenen ijslijken fchrik op het lijf jaagen , die hun dan 
zoo fpoedig zij kunnen met een bijl de klaauwen af- 
hakken. Het is gebeurd dat een van de Ys-beeren in 
eene floep klauterde , en ’er ordentlijk in bleef zitten 
tot de roeijers hem aan land bragten, zonder hun leed 
te doen. Hij begeeft zig zeer verre in volle zee , daar 
hij zig op de groote ijs - fchotfen en ijsvelden ophoudt, 
met welke die zeeën , daar hij zig bevindt, bedekt zijn, 
en van het een naar het ander zwemt. Op dit ijs houdt 
hij langeu tijd ag'ereen huis om daar van zi.ne vangst 
te leeven ; zijn voedzel beftaat in robben, die hij vangt, 
in kleine walvisfchen en visfchen en fehulpdieren; hij 
eet ook de krengen van oude walvisfchen, als hij die 
vindt, want de groote leevonde walvisfchen kan hij niet 
overmeesteren, omdat zij te groot zijn ; de walrusfen 
weetcn zig ook zeer wel met hunne flagtanden tegens de 
Ys-beeren te verdedigen en hen te dooden of wegte- 
jaagen, gelijk ik in de historie van den Walrus reeds 
met een woord gezegd heb. Maar als de Ys beer op 
het land is, vangt hij rheeën en alles wat hij krijgen kan; 
men zegt zelfs dat de Ys beeren elkanderen opvreeten. 
In Ysland, daar zij jaarlijks in meerder of minder getal 
met het ijs aankoomen , regten zij fomtijds groote ver- 
woestingen onder de fchaapen aan. Zoo dra ook de. 
G S Ys- 
