10(5 NATUURLIJKE HISTORIE 
Yslanders gewaar worden dat ’er een Ys -beer aan land 
is , doen zij met allen man hun best om hem te dooden , 
of weder op het ijs te jaagen , met welk hij dan dikwijls 
van het land afdrijft; deeze lieden , die niet zeer van 
geweer voorzien zijn , moeten hem dan dikwijls met 
fpiesfen aanvallen, dat een zeer gevaarlijk werk is ; om 
het volk daartoe aantemoedigen , betaalt de regeering 
voor eiken Ys • beer, die gedood wordt, tien rijksdaalers 
en koopt hun nog daarenboven het vel af, dat zij aan 
niemand anders mogen verkoopen. 
De Ys-beer is dan een zeer verflindend en wreed 
dier, dat alle dieren en ook menfehen aanvalt, zonder 
zig, als bij dat doet, te kreunen of zij veel of weinig 
in getal zijn , en of zij fchietgeweer hebben of niet ; 
hij graaft zelfs de lijken uit den grond, en zal fteen voor 
fteen van het graf neemen en het lijk uit de kist haaien. 
De Ys • beer verbergt zig niet in den winter gelijk de 
gemeene Beer; hij febuuwt zelfs de warmte en leeft al- 
leen daar het koud is en fterk vriest. Men ziet hen ge- 
woonlijk in geen grooter getal bij elkanderen dan twee 
of drie , welke dan de moeder met haare jongen is , die 
zij niet verlaat, maar welke zij met eene fterke liefde 
tot den dood toe zal verdedigen; zij krijgt, zegt men, 
na zes of zeven maanden , twee jongen, die zij op de 
ijs -velden werpt, daar zij zig een hol uitzoekt onder 
fchotfen, die over elkanderen gefchooveu zijn. Deeze 
ijs -velden verhaten de Ys-beeren fomtijds in langen 
tijd niet ; zij blijven ’er zoo lang op als zij daar eene 
goede vangst hebben en , als het ijs in de lente van de 
kus» 
